NuknicDiiz
ID：25879462
192ติดตาม
42แฟนคลับ
81ได้ไลค์
โพสต์
วีดีโอ
NuknicDiiz
1月前
เหนื่อยจัง ~
เหนื่อยจังอ้อนใครได้บ้างนะ ... ขออ้อนหน่อยได้ไหม #🌈ชอบทอม_คบทอม#
Beer❤️： 😳😳😳
NuknicDiiz
1月前
กฏการมีแฟนเป็นครู ~
1. ครูไม่ค่อยมีเวลา
2. ครูงานเยอะ
3. ครูไม่มีเวลาดูแลใคร ขนาดตัวเองยังดูแลไม่ได้เลย
4. ครูต้องการคนที่คอยซัพพอร์ต
5. ครูขี้อ้อนนะ
ถ้ารับได้... ทักมาโล๊ดดด
#wlw🌈🏳️🌈ชอบทอม_คบทอม#
ดูทั้งหมด 5 คอมเมนต์
NuknicDiiz： ขอขอบคุณนะคะ 😊
NuknicDiiz
1月前
ไม่ชอบ "การเปลี่ยนแปลง" และ "การเปลี่ยนไป" ของทุกความสัมพันธ์ #ความรู้สึกมันยากที่จะเข้าใจ 🫥
NuknicDiiz
1月前
รักตัวเอง ... ❤️
รักตัวเองไม่เจ็บเลยสักวัน ... ไม่มีใครตายเพราะไม่มีแฟน ✌️
#wiw🌈🏳️🌈ชอบทอม_คบทอม#
NuknicDiiz
1月前
คิด...? 🤔
กลางวัน "คิดได้" .... กลางคืน "คิดถึง" 🤫
#🌈ชอบทอม_คบทอม# # #ทักได้
NuknicDiiz
1月前
ถ้าคุยกับใครแล้วรู้สึกสบายใจ ... ก็อยากที่จะคุยด้วย แต่ก็ยังกลัว ... #กลัวว่าความรู้สึกเราจะไม่ตรงกัน เวลาจะช่วยให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น #ตอนนี้มันดีต่อใจมากๆ ❤️
NuknicDiiz
2月前
นิยายแนวอิโรติก(ep2)
ในคืนนั้น นลินเล่าเรื่องความฝันที่พังทลายในวงการดีไซเนอร์ให้คนแปลกหน้าฟังอย่างที่ไม่เคยทำกับใคร ส่วนเมลก็รับฟังด้วยความเงียบที่แสนอบอุ่น สายตาของเมลที่จับจ้องริมฝีปากของนลินยามพูด และนิ้วมือของนลินที่เผลอไล้ไปตามขอบแก้วอย่างประหม่า สร้างความตึงเครียดบางอย่างที่เรียกว่า "แรงดึงดูด" ก่อนที่นลินจะกลับ เมลหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่สะอาดและอุ่นจัดมายื่นให้
"พรุ่งนี้... ถ้ายังหาทางออกให้ความเศร้าไม่ได้ กลับมาให้ผมชงกาแฟให้ใหม่นะครับ"
นลินเดินออกจากร้านไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซา แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนเมล มองตามแผ่นหลังบางนั้นไป พร้อมกับความรู้สึกที่ว่า... ความสงบในบาร์แห่งนี้กำลังจะหมดไปเพราะผู้หญิงคนนี้
หลังจากคืนนั้น นลินพบว่าตัวเองไม่มีสมาธิกับการร่างแบบเสื้อผ้าเลย ในหัวของเธอมีแต่ภาพปลายนิ้วเรียวยาวของเมลที่ขยับจับแก้วเครื่องดื่ม และน้ำเสียงทุ้มที่ดูเหมือนจะกังวานอยู่ในหูตลอดเวลา นลินได้กลับมาที่บาร์เดิมอีกครั้งในเวลาเกือบเที่ยงคืน คราวนี้เธอไม่ได้เปียกปอน แต่มาในชุดชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิทที่ขับผิวขาวจัดของเธอให้เด่นชัดภายใต้แสงไฟสลัว เมลที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงขวดเหล้าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก
"ผมก็นึกอยู่ว่าคุณจะกลับมาตอนเที่ยงคืนพอดีหรือเปล่า... คุณนลิน"
เมลไม่ได้รอให้เธอสั่ง แต่เลือกที่จะ "นำเสนอ" ประสบการณ์ใหม่ เธอเชิญให้นลินนั่งที่เก้าอี้บาร์ตัวเดิม ตัวที่อยู่ใกล้หน้าเคาน์เตอร์ที่สุดจนเข่าของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน
"วันนี้ผมอยากให้คุณลองอะไรที่... ลึกซึ้งกว่าเดิม"
เมลรินวิสกี้ชั้นดีลงในแก้วที่มีก้อนน้ำแข็งทรงกลมใสราวกระจก จากนั้นเธอก็หยิบเปลือกส้มมาลนไฟเบา ๆ จนกลิ่นน้ำมันหอมระเหยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหย่อนมันลงไป
"ลองจิบดูค่ะ แต่อย่าเพิ่งรีบกลืน... ให้รสขมมันเคลือบลิ้น แล้วรอจนกว่าความหวานของส้มจะตามมา"
นลินทำตามอย่างว่าง่าย เธอจิบเครื่องดื่มรสเข้มจัดนั้นเข้าไป ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วลำคอ แต่ที่ร้อนกว่า คือ สายตาของเมลที่จ้องมองริมฝีปากของเธอขณะที่เธอกำลังลิ้มรส
"เป็นยังไงบ้างคะ?" เมลถามขณะโน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์มาจนใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว
"ร้อนค่ะ... แล้วก็... หวานกว่าที่คิด" นลินตอบเสียงแผ่ว พลางเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างไม่ตั้งใจ (หรืออาจจะตั้งใจ) สายตาของเมลเข้มขึ้นทันที เธอไม่ได้หลบตา แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบหยดน้ำที่เกาะอยู่บนขอบแก้วของนลิน
