บางครั้งฉันก็ต้องขอบคุณความทรงจำที่มืดครึ้มเหล่านั้น เพราะมันทำให้ฉันได้มองเห็นท้องฟ้าที่สดใสในวันนี้ และทำให้ฉันได้ชื่นชมความงดงามของแสงจันทร์และดวงดาวในค่ำคืนที่เงียบสงบ คุณค่าในตัวของเราจะเปล่งประกาย ในสายตาของใครบางคน…เมื่อเขาให้ความสำคัญกับเรามากพอ สำหรับบางคน เราอาจเป็นเพียงแสงจากเทียนเล่มเล็ก ๆ ที่แทบมองไม่เห็น แต่ในสายตาของอีกคน เราอาจเป็นแสงอาทิตย์ที่มอบความอบอุ่นให้กับชีวิต เป็นแสงจันทร์และแสงดาวที่ส่องนำทางในยามค่ำคืน เป็นต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาในวันที่เหนื่อยล้า และเป็นสายน้ำที่มอบความสดชื่นให้กับหัวใจ หากเขามองฉันเป็นโลกทั้งใบของเขา ฉันเองก็พร้อมจะมองเขาเป็นจักรวาลของฉันเช่นกัน บางคนอาจไม่ได้ต้องการคำพูดมากมาย เขาเพียงแค่ต้องการเฝ้ามองเราในวันที่เราทุกข์ใจ ไม่ต้องร้องขอ ไม่จำเป็นต้องมีบทสนทนาใด ๆ แค่การที่เขายังคงยืนอยู่ข้างเรา คอยบอกด้วยการกระทำว่า “ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ และจะไม่ไปไหน” บางครั้ง…สิ่งนั้นมีค่ามากกว่าคำพูดเป็นพันเป็นหมื่นคำเสียอีก เมื่อฉันมองย้อนกลับไป ฉันจึงเห็นได้อย่างชัดเจนว่า บางคนไม่เคยมองเห็นคุณค่าในตัวเราเลย แต่สำหรับอีกคนหนึ่ง เรากลับมีคุณค่ามากมายเหลือเกินในชีวิตของเขา ขอบคุณอดีต ที่ทำให้ฉันมีความสุขในวันนี้ ขอบคุณการจากลา ที่ทำให้การเริ่มต้นครั้งใหม่ของฉันมีความหมายมากขึ้น...