บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราติดอยู่ ไม่ใช่ความรัก แต่คือความกลัว เราเคยเป็นคนหนึ่งที่อดทนกับความรักมาก ไม่ใช่เพราะไม่เห็นว่าอีกฝ่ายทำผิด ไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเจ็บ แต่เพราะเราจำได้ว่าเขาเคยดีกับเรามากแค่ไหน เขาเคยดูแลเรา เคยอยู่ข้างเราในวันที่แย่ เคยทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองมีค่า เคยทำให้เรารู้สึกว่าโลกทั้งใบปลอดภัย และเพราะภาพจำเหล่านั้นเอง ทำให้ทุกครั้งที่เขาทำร้ายเรา เรามักจะบอกตัวเองว่า "เดี๋ยวเขาก็กลับมาเป็นคนเดิม" "เขาไม่ได้เป็นแบบนี้ตลอด" "เขาคงเปลี่ยนได้" เราจึงให้อภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า อดทนกับการกระทำต่างๆ อดทนกับคำโกหก อดทนกับการถูกลดคุณค่า อดทนกับความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในทางจิตวิทยา มีคำอธิบายสิ่งนี้ว่า Trauma Bond หรือความผูกพันทางอารมณ์ที่เกิดขึ้นจากวงจรของการได้รับความรักสลับกับการถูกทำร้าย วันที่เขาดี เขาดีมากดีจนเรามีความสุขที่สุด แต่วันที่เขาร้าย เขาก็ร้ายจนเราแตกสลาย สมองของมนุษย์จะจดจำรางวัลที่ได้รับเป็นช่วง ๆ ได้รุนแรงกว่ารางวัลที่ได้รับอย่างสม่ำเสมอ คล้ายกับนักพนันที่ยังคงเล่นต่อ เพราะเชื่อว่ารางวัลใหญ่อาจกำลังจะมา เราจึงติดอยู่กับความหวัง ❌ไม่ใช่ความจริง หวังว่าสักวันเขาจะกลับมาเป็นคนเดิม ทั้งที่ความจริงคือ พฤติกรรมของเขากำลังแย่ลงเรื่อย ๆ จากการนอกใจกลายเป็นการทำร้ายจิตใจ จากการทำร้ายจิตใจกลายเป็นการทำร้ายร่างกาย จนวันที่กระดูกเราหักวันนั้นไม่ได้มีแค่กระดูกที่แตก แต่เป็นภาพฝันทั้งหมดที่เราเคยมีต่อความสัมพันธ์นี้ด้วย และวันนั้นเอง เราถึงเข้าใจว่า การอดทนของเราไม่ได้ช่วยให้เขาเปลี่ยน กลับกัน มันทำให้เขาเชื่อว่า ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เราก็จะยังอยู่ เราเคยกลัวมากที่จะเดินออกมา กลัวว่าจะไม่เจอใครดีเท่าเขา กลัวว่าจะไม่มีใครรักเราแบบนั้นอีก กลัวว่าจะเสียคนที่ดีที่สุดในชีวิตไป แต่หลังจากได้เจอผู้คนใหม่ ๆ เรากลับค้นพบความจริงที่ไม่เคยรู้มาก่อน คนที่ไม่นอกใจมีอยู่จริง คนที่ไม่ใช้ความรุนแรงมีอยู่จริง คนที่ให้เกียรติและรับผิดชอบต่อความรู้สึกของคนรักมีอยู่จริง และที่สำคัญ คนเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เราต้องอดทนเพื่อแลกกับความรัก เพราะความรักที่ดี ไม่ควรต้องพิสูจน์ด้วยการทนเจ็บ วันนี้เราไม่ได้เสียใจที่เดินออกมา แต่กลับเสียใจที่วันนั้นไม่รักตัวเองมากพอที่จะเดินออกมา ให้เร็วกว่านี้ ถ้ามีใครกำลังอยู่ในความสัมพันธ์ที่ทำร้ายตัวเอง เพียงเพราะกลัวว่าจะไม่มีใครดีกว่าเขา อยากบอกว่า บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราติดอยู่ ไม่ใช่ความรัก แต่คือความกลัว และเมื่อเรากล้าที่จะก้าวออกมา เราอาจได้พบว่า คนที่เคยคิดว่าดีที่สุดนั้น เป็นเพียงมาตรฐานที่ต่ำกว่าที่เราคู่ควรจะได้รับมาตลอด เพราะคนที่รักเราจริง ไม่ได้ทำให้เราต้องอดทนกับความเจ็บ